Historia poligrafii sięga czasów starożytnych. Należy ją rozpocząć w Egipcie, gdzie około 3000 roku p.n.e. wynaleziono papirus. Starożytni Egipcjanie używali go głównie do pisania i rysowania, tworząc zwoje. Służyły one jako dokumenty, teksty religijne czy pierwsze próby literackie. Papirus był jednym z pierwszych materiałów kluczowych dla rozwoju piśmiennictwa w starożytności, a jego ręczne uzupełnianie można uznać za pierwsze przejawy technik poligraficznych.
Około 2400 roku p.n.e. w Egipcie wynaleziono stemple służące do powielania wzorów metodą wytłaczania.
W roku 105 n.e. Chińczyk Cai Lun wynalazł papier czerpany. Wykorzystywano go w estampażu – technice polegającej na kopiowaniu płaskorzeźb, szczególnie popularnej podczas kopiowania tekstów religijnych.
W VII wieku w Chinach powstały pierwsze druki drzeworytnicze. Kolejnym przełomowym momentem w rozwoju poligrafii było wydrukowanie buddyjskiego zwoju z zaklęciami na Dalekim Wschodzie (odkryto go w niepodzielonej jeszcze Korei) w około 710 roku. Pierwszą wydrukowaną książką (pełnoprawnym wyrobem poligraficznym) jest chińska odbitka drzeworytnicza: Sutra Diamentowa. Buddyjski najstarszy drukowany tekst powstał prawdopodobnie w 868 roku w jaskiniach Dunhuang w Chinach. W X wieku w Korei powstała pierwsza państwowa instytucja drukarska, odpowiedzialna za produkcję tekstów buddyjskich za pomocą techniki drzeworytniczej. W 1041 roku w Chinach kowal Bi Sheng stworzył pierwszą czcionkę ruchomą dla pojedynczych znaków pozyskiwaną z wypalanej gliny. Jego wynalazek umożliwił szybsze i bardziej efektywne drukowanie tekstu. Czcionki gliniane nie były tak trwałe jak późniejsze czcionki metalowe, ale stanowiły ważny krok w rozwoju druku przemysłowego. Warto dodać, że w XIII wieku w Chinach zaczęto używać czcionek drewnianych.
Na dobrą sprawę o początku prawdziwej poligrafii można mówić wraz z pojawieniem się maszyny Gutenberga. Prawdopodobnie będąc na uroczystości ku czci relikwii akwizgrańskich w roku 1440, Johannes Gutenberg zobaczył twór Laurensa Janszoona Costera. To właśnie wtedy narodziła się maszyna Gutenberga, która miała umożliwić masowe drukowanie książek. Dzięki czcionkom ruchomym, Gutenberg mógł drukować strony w ilościach nieosiągalnych wcześniej.
W XIX wieku pojawił się druk offsetowy, który zrewolucjonizował poligrafię. W tej technice obraz jest przenoszony na gumową formę, a następnie na papier. Druk offsetowy jest obecnie najpopularniejszą metodą druku, stosowaną w gazetach, czasopismach, książkach i innych wydawnictwach.
Współczesna poligrafia korzysta z zaawansowanych technologii, takich jak komputery, cyfrowe maszyny drukarskie, druk 3D i inne innowacje.
